Wat is schouderdystocie?

Hoewel schouderdystocie relatief zeldzaam is, kan het ernstige gevolgen hebben voor moeder en kind. De kans op schouderdystocie is iets groter bij een grotere baby (macrosomie), maar het voorspellen van het geboortegewicht via een echo is onnauwkeurig en kent een foutmarge van ongeveer 10%. Ongeveer de helft van de vrouwen met een “grote baby” op de echo krijgt daadwerkelijk een “grote baby”. Om die reden wordt inleiden vanwege een vermoeden van een grote baby niet standaard aanbevolen. Volgens de richtlijn 'Schouderdystocie' op de Richtlijnendatabase moet de beslissing om in te leiden zorgvuldig worden afgewogen en individueel besproken met de zwangere vrouw.

Wat gebeurt er tijdens een schouderdystocie?

Bij schouderdystocie voert de verloskundige of arts direct een aantal speciale handgrepen uit, zoals de McRoberts-manoeuvre (de benen omhoog brengen richting de borst) of het toepassen van suprapubische druk (druk boven het schaambeen van de moeder). Soms wordt de barende gevraagd om van houding te veranderen, bijvoorbeeld op handen en knieën te gaan zitten of op de zij te gaan liggen. Deze aanpassingen kunnen extra ruimte in het bekken creëren, waardoor de schouders alsnog kunnen passeren.

Mogelijke gevolgen voor de baby De meeste baby’s worden na schouderdystocie zonder blijvende schade geboren, maar er kunnen complicaties optreden:

• Gebroken sleutelbeen (claviculafractuur): Dit kan tijdens de geboorte ontstaan en geneest doorgaans vanzelf binnen enkele weken. Tijdelijke immobilisatie van de arm is soms nodig.
• Plexus brachialis letsel (Erbse parese): Hierbij is sprake van zenuwbeschadiging in de schouderregio, wat kan leiden tot tijdelijke (en zelden blijvende) verlamming van de arm. Vroege fysiotherapie is belangrijk voor het herstel.
• Gebroken arm: In zeldzame gevallen kan een fractuur ontstaan bij het toepassen van manoeuvres. Ook dit herstelt meestal goed.